امروز سالگرد محمد عزیز بود دایی محسن(شرافت) و دوستان برا برگزاری مراسم امامزاده عبد اللطیف خیلی تلاش كرده بودند اتفاقا مرسم خوبی بود همه دوستان بودند اقای جهان مهین سخنرانی زیبایی كردند یه برگه تثر زیبا هم چاپ كرده بودند باورم نمیشد به این زودی شد یك سال اما باورش هنوز مشكل هست و یاد او هیچ وقت از ذهنم پاك نممی شه خاطرات تهران و جهرم او و تاكید او بر درس خواندن همیشه برام یه پیشرفت هست راستی به نظر شما چرا زود رفت  اما اگه بود همیشه پیشرفت بود اما خدا هنر ها و صلاح بهتر می دونه و خوبها رو زود تر میبره تا ما به كارهای بدخودمون پی ببریم

یادش گرامی راهش پررهرو و كلامش جاوید باد

بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افقهای باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید
صداش
به شكل حزن پریشان واقعیت بود
و دستهاش
هوای صاف سخاوت را ورق می زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود
و به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
میان عافیت نور منتشر می شد
ولی نشد
كه روبروی وضوح كبوتران بنشیند
و رفت و پشت حوصله نورها دارز كشید
و هیچ فكر نكرد كه ما میان این پریشانی
برای خوردن یك سیب چقدر تنها ماندیم
سهراب سپهری

روح محمد عزیز همیشه شاد

نوشته شده توسط : علی اقا شهامت یه برادر خیلی با وفا

امسال دوم خرداد حسابی جای محمد شهامت خالی بود  محمد با اون اندیشه های شگرف این روزها واقعا در سیاست اجتماع و جمع دوستان حسابی جاش سبز و خالی هست

محمد دوستی که من می شناختم
جهانش بی غریبه
سرزمینش بدون بیگانه
اندیشه اش سپید
که واژه دشمن را از کودکی از حافظه ی دفتر مشق خویش پاک کرده بود
محمد
سکوتی سبز
لبخندی محو
روحی ملیح
اثیری
من عاشق مرامش بودم وشیفته ی معرفتش وتشنه ی یک ثانیه بیشتر ماندنش
از او آموختن و بسیار آموختن قانون زندگیش بود
وما می دانیم که سرطان نیز از او بسیار آموخت ومرگ مرده مرامش بود

روزی در خوابگاه دیدم محمد دهها جانمازی آورده قصد شستن آنها را دارد َ به وی گفتم این همه جانمازی را از کجا آوردی ؟ گفت : از مساجد َ دیدم جانمازی های مسجد ... خیلی تمیز نیست َ دلم نیامد مردم با انها نماز گزارند.
 علی رضا ولی پور . ارومیه

بخواب
درآستانه در
میانه درگاه
در التهاب عبور بادهای غم انگیز
که شیون می کنند میان برگها
وخانه را به یاد تو
پریشان می کنند

نویسنده : ذبیح اله رامش خواه
محمد دوستی که من می شناختم
جهانش بی غریبه
سرزمینش بدون بیگانه
اندیشه اش سپید
که واژه دشمن را از کودکی از حافظه ی دفتر مشق خویش پاک کرده بود
محمد
سکوتی سبز
لبخندی محو
روحی ملیح
اثیری
من عاشق مرامش بودم وشیفته ی معرفتش وتشنه ی یک ثانیه بیشتر ماندنش
از او آموختن و بسیار آموختن قانون زندگیش بود
وما می دانیم که سرطان نیز از او بسیار آموخت ومرگ مرده مرامش بود

محمد ! با صفا ! مهربان! قرارمان این نبود . محمد ! برای ما كلمه صفا و با صفا بودن با نام قشنگ تو عجین است . با محبت و با ادب بودن و مهربانیت فراموش نشدنیست!

با سلام اینجا دوستان به یادمظهر صبر و وفاداری اگر نظری دارند بیان کنند